Στο μυαλό του μούχλα

Περί ειλικρίνειας

May 15

mouxlas21Καντήλια 2 Comments

Όχι δεν ξεσήκωσα το παλιό ποστ από το παλιό blog να το φέρω εδώ. Απλά τότε είχα αναφερθεί στην σχέση που έχω εγώ με την ειλικρίνεια. Τώρα λέω να αναφερθώ στη σχέση που έχουν (ή δεν έχουν καλύτερα) οι άλλοι.

Για την ακρίβεια για τη σχέση που έχουν οι άλλοι με την αν-ειλικρίνεια μιας και έχω πρόσφατα κάποια παραδείγματα.

1) Βγήκαμε την ίδια μέρα , στο ίδιο μαγαζί, να δούμε τον ίδιο γνωστό στην εργασία του. Γνωριστήκαμε, μιλήσαμε, φλερτάραμε, ήμασταν ανοιχτοί έως διαχυτικοί, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και στο τέλος χαμουρευτήκαμε κιόλας. Είπαμε την άλλη μέρα πότε να σε πάρω και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο για το σπίτι. Το πρωί ξύπνησες και διαπίστωσες ότι μάλλον έγινε λάθος. Ήπιες πολλά; Ήσουν σε λάθος mood; Λίγη σημασία έχει. Το point είναι πως δεν ήθελες να δώσεις συνέχεια. Οκ ως εδώ. Το γαμημένο το τηλέφωνο τι μου το έχεις κλειστό την ώρα που είπες να σε πάρω; Τόσο δύσκολο είναι να σηκώσεις και να πεις: «ψηλέ γράψε λάθος»;

2) Παίζω από Οκτώβριο μουσικές στο μαγαζί σου. Είμαι συνεπής, δεκτικός στις παρατηρήσεις σου, φέρνω φίλους, το διαφημίζω όσο μπορώ, βοηθάω με τις γνώσεις μου σε συγκεκριμένους τομείς και γενικά (θέλω να πιστεύω) πως έχω θετική στάση. Μου δίνεις άκυρα τις τελευταίες βδομάδες με το σκεπτικό ότι επίκειται αλλαγή και μεταφορά στον καλοκαιρινό χώρο. Οκ ως εδώ. Μετά πόσο γαμημένα δύσκολο είναι να μου πεις τι ακριβώς θέλεις; Τι κάθεσαι και μου λες «δεν ξέρω» και «θα δούμε»; Τόσο δύσκολο είναι να πεις: «Σε θέλω, αλλά περιμένω να δω πως θα πάμε από κίνηση» ή «Θεωρώ ότι δεν μου κάνεις» ή «θεωρώ ότι δεν χρειάζομαι dj»;

Δηλαδή ρε πούστη μου είναι τόσο δύσκολο πια να πεις στον άλλο τη γνώμη σου γι’ αυτόν; Τι θέλεις από αυτόν; Δηλαδή αν το σκεπτικό είναι πως δεν είναι ευγενικό να λες στον άλλο στα μούτρα του κάτι αρνητικό, το να γράφεις τον άλλο στα παπάρια σου πόσο ευγενικό είναι δηλαδή;

Εκνευρίζομαι αφάνταστα με κάτι τέτοια άτομα. Άλλαξες γνώμη; Με γεια σου με χαρά σου. Κοστίζει τίποτα, γαμώ το καντήλι μου, να μου το ανακοινώσεις και εμένα; Εντάξει, δεν είμαι ηλίθιος το έπιασα το υπονοούμενο. Όταν την ώρα που έχεις κανονίσει να πάρεις τηλέφωνο, η άλλη το έχει κλειστό και όταν ο άλλος σου τα μασάει και είναι στο «δεν ξέρω», «θα δούμε» και άλλες τέτοιες παπαριές χωρίς να σε κοιτάει στα μάτια, καταλαβαίνεις και στις δύο περιπτώσεις πως παίρνεις το τρίτο το μακρύτερο. Αλλά άμα είναι να με γράψεις στο παπάρι σου τουλάχιστον έχε και εσύ το παπάρι να μου το πεις. Κάντο για την ευγένεια του θέματος. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις το γράψιμο κάποιου στα παπάρια σου σημαίνει ότι ο γραφόμενος εις το παπάρι σου θα το διαπιστώσει όταν θα είναι ήδη αργά.

Αλλά φαίνεται πως στον κόσμο των ανθρωπίνων σχέσεων είναι πιο εύκολο και βολικό να πεις «ποιος τον γαμάει τον μαλάκα». Ότι είναι πιο εύκολο και βολικό να αφήσεις το μαλάκα να μαντέψει. Ότι είναι πιο εύκολο και βολικό να κάνεις την πάπια και τον κινέζο. Ότι είναι πιο εύκολο και βολικό να μιλάς ΓΙΑ κάποιον πίσω από την πλάτη του, παρά ΜΕ κάποιον μπροστά του.