RSSΚρίμα για τον κόσμο του.
May 20
Και φυσικά μιλάω για την ομάδα του Άρεως, που με όλες τις συνθήκες και τις καταστάσεις υπέρ του, κατάφερε και ξενέρωσε τον κόσμο του.
Γιατί όταν κατεβαίνεις έτσι στο γήπεδο, τους ξενερώνεις τους οπαδούς σου. Και όταν λέω «έτσι» εννοώ χεσμένος, άχρωμος, χωρίς τσαμπουκά, χωρίς τίποτα. Τι να πεις. Ο αγώνας άλλωστε δεν σηκώνει κριτική. Όταν σε πιάνει κορόιδο ο Σεγκούρα, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Με όλο το σεβασμό προς το πρόσωπο του κυρίου Σεγκούρα, αλλά το βιογραφικό του δεν είναι και ακριβώς γεμάτο με τίτλους. Η πρώτη ομάδα που προπονούσε ήταν, τι να λέμε τώρα. Απλά για άλλη μια φορά φάνηκε ότι ο κύριος Μπάγεβιτς δεν είναι για μεγάλα ματς και ότι για να σου γυρίσει ματς πρέπει ο αντίπαλος να κάνει χαρακίρι.
Τίποτα. Ο αγώνας ήταν μια ποδοσφαιρική αηδία με τον ολυμπιακό να αμύνεται στο ένα τρίτο του γηπέδου βγαίνοντας στην κόντρα (σύστημα Καλαμαριά) και τον Άρη να έχει την μπάλα και να την ταλαιπωρεί (μαζί με τα νεύρα και τα μάτια μας). Α …και τον Γκαλέτι με κέφια να κάνει ότι θέλει στο γήπεδο (λες και υπήρχε κανείς να τον σταματήσει) βγαίνοντας mvp του αγώνα (λες και είχες άλλη επιλογή). Ευτυχώς δηλαδή που υπήρχε και ο Αργεντίνος.
Και όλα τα παραπάνω είναι να τα βλέπει ο μέσος φίλαθλος του Άρη και να τον πιάνει κατάθλιψη. Γιατί αν είναι να έχεις τον καλύτερο προπονητή στην Ελλάδα και να τον πιάνει κώτσο ένας πρωτοεμφανιζόμενος, άστα να πάνε. Όπως επίσης άστα να πάνε είναι το γεγονός ότι η ποιότητα ενός – και μόνο – παίχτη του αντιπάλου, έφτασε για να χάσεις το κύπελλο.
Δυστυχώς ο Άρης με το ματς του Σαββάτου, έδειξε ότι η (ποδοσφαιρική) του φανέλα δεν είναι βαριά. Γιατί η φανέλα σου βαραίνει όταν εκμεταλλεύεσαι τέτοιες ευκαιρίες. Γιατί με τον τρίτο χαμένο τελικό σε έξι χρόνια το μόνο που καταφέρνεις είναι να σου κολλήσουν την στάμπα του looser. Και αν στους δυο προηγούμενος τελικούς η ομάδα σου ήταν μέτρια έως απαράδεκτη, φέτος όλη είχαν να λένε για την καλή μπάλα που έπαιξες. Το μόνο που έμενε ήταν να αποδείξεις ότι έχεις και χαρακτήρα. Είμαι σίγουρος ότι αν στη θέση του Άρη ήταν ο ΠΑΟΚ θα το είχε καθαρίσει το ματς. Ακόμα και ο φετινός ΠΑΟΚ κάτω από αυτές τις συνθήκες θα το έπαιρνε το ματς. Μα εύκολα, μα δύσκολα, τελικό κυπέλλου στη Θεσσαλονίκη, με κόσμο και με τον χειρότερο Ολυμπιακό της τελευταίας 12ετίας, το κύπελλο θα το έπαιρνε. Όπως και αν έχει ο Άρης έχασε μια ευκαιρία να βαρύνει την φανέλα του με ένα τίτλο, να κερδίσει νέους φιλάθλους και να δώσει μια νέα δυναμική στον εαυτό του.
Και ξανά κρίμα για τους φιλάθλους του. Κρίμα για τα κολλητάρια μου τον Φοίβο (που κουβαλήθηκε για μια μέρα από Αθήνα), το Θοδωρή, το Σταύρο, τον Βασίλη (που έπαιρνε τηλέφωνο από την Ιταλία και δεν είχαμε τι να του πούμε του παιδιού) και άλλους που ξεχνάω. Κρίμα για το παλικάρι που κουβαλήθηκε από Νέα Ζηλανδία(!!!). Κρίμα για τα παιδιά που ήρθαν από Γερμανία και έμειναν (ούτε) ένα σαββατοκύριακο. Κρίμα γιατί το άξιζαν μόνο και μόνο για την ατμόσφαιρα. Το βράδυ της παρασκευής ήταν ένα υπέροχο βράδυ. Χορός, τραγούδι, το πιο απίθανο σύνθημα των τελευταίων χρόνων. Τι να πεις. Εγώ τους Αρηανούς τους παραδέχομαι σε αυτό. Όταν πάνε γήπεδο να γουστάρουν, πραγματικά γουστάρουν. Έχουν υπέροχη κερκίδα σε αυτό το θέμα. Το γήπεδο γίνεται πραγματικά διασκέδαση. Αφού κάποτε στην θύρα τρία στο Χαριλάου είχανε κάνει τρενάκι τραγουδώντας και χορεύοντας.
Ελπίζω το ξενέρωμα του Σαββάτου να μην τους επηρεάσει τόσο και να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε που και που στο Χαριλάου για να γουστάρουμε.